Daar zit ik dan, op de bank met een deken, omdat ik het ijskoud heb.
De verwarming staat te loeien, maar nog zit ik te rillen van de kou.
Maar voor een groot deel is dit stress, teleurstelling.
Ik loop hier al en tijd mee, en had gisteren eindelijk besloten om er een eind aan te maken, natuurlijk niet aan mijzelf, maar aan de vragen en de dingen die mij dwars zitten mbt mijn broertje.
Onze familie was "vroeger"redelijk hecht, achteraf gezien was het mijn moeder die hier zo goed in was, maar sinds het overlijden van haar, is er enorm veel verandert.
Sommige dingen positief, en sommige minder.
Dat ieder zijn eigen leven gaat leiden is niet erg, maar ik vind wel dat je er voor elkaar moet zijn of af en toe eens belt hoe het gaat.
Nu kan ik honderden regels gaan schrijven wat er allemaal gebeurt is, mbt mijn broertje, maar vrees dat ik er net zulke lamme vingers van krijgen als mn hersenen zullen kraken.
Neem maar aan, dat mijn vader bijna alle energie in hem heeft gestoken om het op het rechte pad te houden.
Eigenlijk ging het contact mis tussen hun, toen mijn vader een nieuwe vrindin kreeg, daar kon mijn broertje niet mee.
Nog steeds is mijn vader bij dezelfde vrouw, en is er heel gelukkig mee.
Maar tussen hun ging het contact slechter en slechter, en ik kon daar heel moeilijk mee overweg.
Want is zeker iets wat mijn moeder niet zo gewild had, ik heb er zoveel energie in gestoken om het goed te laten verlopen, maar helaas is er tot op nu geen echt contact meer.
En dat geldt sinds vandaag ook voor mij naar mijn broertje...
Sinds ik Frank heb, hoorde ik hem praktisch niet meer, als ik geen contact legde kwam er van hem ook niks, toen werd hij voor het eerst vader van een prachtige dochter.
Daar ben ik dus tante van, heb het meiske slechts 2 keer vluchtig gezien.
Toen ze net geboren was, zijn we er meteen naar toe gegaan trouwens...
Mijn broertje heeft mijn zoon slechts 4 keer gezien in zijn leven, en mijn boef word al 5...hij weet niet eens wie hij is.
Sinds de kleine er is hoorde we eigenlijk helemaal niks meer, tja als hij wat te zeuren had over mijn vader, of dat hij weer eens wat moest van mn pa.
Want het ging er steeds meer op lijken dat mijn vader volgens hem alleen goed was voor het geld en matrieele.
Ik kon dat steeds minder hebben...
Elke keer als ik vroeg bel dan snel even, dan spreken we af ..
Maar goed je snapt het...
Ik heb op een gegeven moment besloten geen contact meer te leggen en het op zijn beloop te laten, kijken of hij uit zich zelf ging bellen.
Nu is hij in September jarig geweest, en heb hem een smsje gestuurd met: Van harte, en een fijne dag met jou Familie.
Misschien klintk dat rot, maar zo voelde dat.
Geen reactie natuurlijk...
Voor een 2 maand terug werd ik gebelt door hem, maar ik was er al zo klaar mee, dat ik de eerste keer niet op had genomen.
Uiteindelijk maar terug gebelt...
Toen vertelde hij, helemaal blij, dat hij ging trouwen...
Ik wist niet te reageren en wenste hem veel geluk....en toen..( zucht) vroeg hij mij of ik zijn eerste getuige wilde zijn.
Ik viel van mijn stoel, ik kan dit niet....
Heb ook meteen gezegt dat we echt eerste eens moesten praten..
Ergens later belde zijn vrindin, wat er nu aan de hand was...
Maar gezegt dat ik wel laten weten wanneer ik er klaar voor was om er over te praten...
En dat gevoel had ik gisteren...
Ben er voor gaan zitten, kladblok bestand gepakt..
En begonnen met schrijven....
2 uur lang er over gedaan om een rot stukje...
Frank laten lezen...en verstuurd naar zijn mail...
Ik had vannacht om half 2 reactie....wel pas vanmorgen gelezen hoor.
Ik ben er stuk van...kapot.
Alles wat ik schreef werd als verwijt gezien, en zo is het echt niet geschreven....hij had moeite zat gedaan..
Ik had geen moeite gedaan....
Eigenlijk alles wat ik schreef is van tafel geveegt..
Ik weet 100% zeker, dat mijn broer dit niet geschreven heeft, daar is hij te simpel voor, want de zins opbouw is te volwassen...
Hij wilde het wel uitpraten...maar vond dat hij zelf niks verkeerd had gedaan,
Wat valt er dan uit te praten denk ik dan...
Maar als ik geen contact meer wilde vondt hij dat ook wel prima..
En dat schoot mij verkeerd..
Het is god@#%Y&*) lekker makkelijk! Leg het maar zo aan de kant...ik heb jaren vreselijke moeite gedaan voor hem...en dit is wat je op je schoot krijgt.
Ik denk niet dat ik nog mailen..want waarom zou ik moeite gaan doen voor iemand die klaarblijkenlijk geen moeite voor mij zou doen?!
Nu ben ik echt verdrietig...telleurgesteld..
Ik heb gefaald...ik heb gefaald in het feit dat het mij niet gelukt is alles bij elkaar te houden wat zij wel kon.
Ik ben.....kapot.
Bladwijzers