in mijn geval ouders en een groot deel van de familie van mijn vader. De familie heb ik niet (meer) in mijn adresboekje staan omdat er eigenlijk toch nooit sprake is geweest van contact.. dat was de keuze van mijn vader en moeder. Ik heb massa's neven en nichten maar we hebben elkaar nooit leren kennen omdat wij gewoon niet zo'n familie zijn denk ik. Het is dat mijn neef met zijn vriendin en 2 kinderen bij mij in de straat wonen, anders had ik hen ook nooit meer gezien. Mijn ooms en tantes kan ik zo voorbij lopen op straat want die herken ik niet eens.
Maar mijn ouders... dat is een ander verhaal natuurlijk. Ik ga een poging doen om eens neer te schrijven wat mij bewogen heeft om voor de 2e keer en nu definitief met ze te breken.
Het hele verhaal begon eigenlijk toen ik 12 werd en naar de middelbare school ging. In de eerste klas van de mavo was ik nog een hele enthousiaste leerling die met veel interesse naar school ging. helaas merkte ik aan het einde van het eerste jaar dat ik de mavo wel erg makkelijk vond waardoor je als kind natuurlijk niet echt gemotiveerd werd. Ik begon mijn huiswerk te verwaarlozen en in de 2e van de mavo werd ik vaker de klas uitgestuurd dan dat ik les volgde. Ik ben van de laatste 'oude lichting' mavo leerlingen en wij hadden nog clusterklassen omdat we allemaal een ander vakkenpakket hadden. Ik zat dus de ene les met een paar vriendinnen te klooien en kreeg een uur later de kans om met andere meiden of jongens herrie te schoppen.. het klassieke verhaal van 'geen zin in school.. alles gaat vanzelf'. Mijn ouders merkten dat ik van alles en nog wat aan het doen was maar het interesseerde ze eigenlijk niet zo denk ik, want ze deden er ook geen moer aan. Mijn vader ontwikkelde de nare gewoonte om mij vreselijk cynisch en sarcastisch aan te spreken en mijn moeder bleef klagen dat ik maar niet vertelde wat er allemaal op school gebeurde.
Hierdoor ging ik erg puberen en me afzetten tegen hun desinteresse.. als ik hen probeerde te vertellen wat er in mij omging of wat ik die week allemaal van plan was kreeg ik een wuif dat ik in de weg liep of dan begong mijn vader me zeer sarcastisch af te zeiken. Hij zei met name dingen als: "je zit de hele dag friet te vreten op school want je hebt een dikke kont.".. of "je kan zeker niet meekomen op school want je hebt geen rapportkaart meer.. hebben de docenten ook alle hoop al laten varen in je?". Uiteindelijk praatte ik maar helemaal niet meer met mijn ouders.
Toen ik was geslaagd voor mijn mavo examen kreeg ik van mijn moeder een verbaasd gezicht maar ze was super blij.. tja ik interpreteerde dat meer als: blij dat ik nu nog een beetje een toekomst had. Mijn vader heeft me er helemaal nooit meer mee gefeliciteerd, hij mompelde op mijn diploma: wie was er zo gek jou een diploma te geven?
Ik ging op het verzoek van mijn ouders naar een MEAO in Hoorn en daar moest ik dan een economische opleiding gaan doen. BOEKHOUDEN... terwijl ik waardeloos was in wiskunde en economie mij nooit had kunnen boeien. Ik was zo vreselijk slecht in dat eerste meao jaar maar ik heb het wel gehaald en ik wilde pertinent wat anders gaan doen!! Ik ben naar de decaan gegaan en die nam me mee naar de unit-directeur van de opleidingen 'economische beroepsvorming'. Ik heb daar (zonder het medeweten van mijn ouders uit gebrek van interesse van hun zijde, er was namelijk een brief van de school over mijn keuze naar hen verstuurd maar ze hebben nooit gereageert) met die directeur de deal gemaakt dat ik het eerste jaar niet over hoefde te doen van de directie-secretaresse opleiding die ik wilde gaan doen, als ik maar de opleiding 'directie-secretaresse EN Management-assistent' tegelijk deed EN mijn diploma haalde.. ik begon dus in het tweede jaar en haalde dat met glas ondanks dat ik halverwege mijn interesse kwijt raakte en begon te spijbelen. In het derde jaar miste ik de eerste 3 maanden zowiezo alle lessen nederlands, economische bedrijfsvoering en duits. Ik kreeg niet eens een waarschuwing!!! en ondanks alle brieven naar mijn ouders reageerden die niet eens. De sfeer in ons huis was dan ook bijzonder kil en ik werd door mijn vader continu "stomme typgeit die niets kan" genoemd of hij riep tegen me dat ik "te arrogant was en nog niets had gepresteerd!".. ik voelde me daar heel klein onder worden.
In het derde jaar kreeg ik verkering met mijn man. Hij sleepte me door de weekenden heen en motiveerde me om mijn best te doen. Ik had in het derde jaar naast mijn 2 richtingen uit pure frustratie ook nog eens commerciele dienstverlening gekozen waardoor ik naast steno, economische bedrijfsvoering, talen, management e.d ook nog eens civiel/familierecht, maatschappijleer en personeel en organisatie erbij doen. Het kon me niet genoeg zijn en hoewel ik veel lessen had gemist in de eerste maanden haald ik de tussentijdse examens wel. Toen ik verkering kreeg met stefan werd ik fanatiek.. ik wilde slagen en daarna met hem weg!! ver weg! Lekker dromerig! hahahahaha
Tijdens mijn stage liep het thuis uit de hand. Ik had genoeg van de behandeling van mijn ouders. Ik kon niets goed doen, vertelde hen nooit was, zou mijn vriend gebruiken om er beter van te worden en ging veel te veel mijn eigen gang. ze wilden controleren wat ik aan het doen was maar dat lukte ze niet omdat ik alles in mijn leven heel goed verborgen kon houden. Ik hield heel veel van stefan en ik werkte in de weekenden bij de kijkshop dus ik vond dat ik het best goed voor mekaar had! Uiteindelijk ben ik na 16 van de verplichte 20 weken stage bij de ouders van Steef gaan wonen en gestopt met mijn stage.. ik kreeg met veel moeite een 6je voor mijn stage en mocht zelf een nieuw stage adres zoeken om het af te maken. Ik ben toen met stefan naar Apeldoorn verhuist zonder mijn ouders te vertellen waar ik was gaan wonen (was juni 1999). De hele verhuizing heb ik met mijn schoonouders geregeld. Ik maakte daar mijn stage af en sloeg met een 9!! ik ben toen mijn diploma's gaan ophalen en heb een kopietje van mijn directie secretaresse diploma, managament assistent diploma en comerciele dienstverlings diploma naar het huis van mijn ouders gestuurd.. geen briefje erbij alleen op de achterkant geschreven... zo slecht deed ik het nou.
Toen... ik ben in 2000 getrouwd met stefan en had mijn ouders wel uitgenodig. ze kwamen en hielden hun mond.. na de receptie zei mijn moeder tegen stefan: je hoort bij de familie nu! ik ging bijna over mijn nek maar vooruit. meer dan een jaar later (feb 2000 getrouwd en nov 2001 verhuisten we) gingen we terug naar noord holland verhuizen en merkten we dat ik zwanger bleek te zijn. We hebben toen heel zachtjes weer contact gemaakt wat door mijn ouders echt is omarmt.. we zijn toen volledig overreden zeg maar!! als een stoomwals walsten ze ons leven weer in en door mijn labiliteit in de zwangerschap (ik was hele dagen doodziek van het spugen en de hormonen) liet ik alles toe. Stefan keek en had soms commentaar maar ik wilde er niets van weten... struisvogelpolitiek was het! Toen sven zo'n jaar oud was begon ik me weer te irriteren want jah.. ontzwangert en weer helder geworden zag ik dat ze me meer en meer probeerde te leiden naar wat ZIJ wilden ipv het eigen leven dat ik voor ogen had. Mijn baan kon er niet meer door, ik moest maar op de dagen gaan werken die zij wel zagen zitten en ik deed de opvoeding weer niet goed genoeg natuurlijk. ik heb een paar keer mijn mondje opgetrokken maar het wilde niet werken. Toen ik dus zwanger was van Leks in 2004 ging het helemaal niet goed met de zwangerschap. Toen merkte ik pas goed hoe NIET VERANDERT ze waren.. maar ik had ze al wel 3 jaar van mijn leven gegeven weer!! verpest vond ik het. Toen ik 28 weken zwanger was van Leks ging het bijna mis.. ik moest plat liggen en ik moest van de artsen zeer rustig aan doen anders kwam hij te vroeg ter wereld. ik deeld mijn doodsangsten met mijn moeder en ze kon alleen over haar eigen operatie (bijschildklierkanker en 2 bijschildklieren verwijdert heb ik ook maar dat staat bij gezondheid/ziekte.) praten, daarna over haar werk, over haar collega's en uiteindelijk zelfs over de ouders van haar collega's maar luisteren naar MIJ en meeleven ofzo
helemaal niet. nachtenlang heb ik gehuilt. Toen Leks werd geboren waren wij door het dolle.. hij was uiteindelijk met 40w,5dgn geboren en ik had 'em dat maar mooit geflikt!!! iedereen en vooral mijn schoonmoeder en doodzieke schoonvader (in 2003 diagnose hersentumor gekregen en opgegeven.) omdat Leks toch helemaal kerngezond was. Het ging met dirk steeds slechter en ik had met dirk de afspraak dat ik Leks niet te vroeg geboren zou laten worden en dat hij dan net zo lang zou blijven leven tot Leks er zou zijn!! We hebben ons beiden aan de afspraak gehouden! 8 dagen na de geboorte overleed mijn lieve 2e papa tot ons inmense verdriet. Nog geen maand later kreeg mijn schoonmoeder te horen dat haar buikpijn niet van de stress kwam maar van eierstokkanker en dat het wel met een operatie op te lossen was.. stress, maar ook opluchting! Mijn moeder reageere met: 'ach dat valt wel mee.'. Uiteindelijk bleek tijdens de operatie dat gitta erger ziek was dan verwacht en dat ze niet lang meer te leven heeft, ze werd ook opgegeven en het kon 1 maand maar ook 2 jaar duren. 2 jaar is het max!
Wij zijn daar nog elke dag verdrietig om natuurlijk maar de reactie van mijn moeder slaat alles: "op mijn werk gaan er zo vaak mensen dood."... ze werkt met demente ouderen.... EN BOVENDIEN ZIJN DAT NIET MIJN SCHOONOUDERS!.. Mijn schoonvader was 59 toen hij stierf en gitta is afgelopen oktober 56 geworden.
Uiteindelijk was de druppel voor mij op 7 januari gekomen. We wilden de verjaardag van Leks niet in NL maar op vakantie in DL in besloten kring vieren. Mijn schoonmoeder ging met haar zus naar nieuw zeeland om nog een laatste lange reis voor haar sterven te maken nu het nog kon en wij respecteren dat. mijn ouders hadden daar commentaar op.. natuurlijk!!! Na veel gezeur hebben we toen op verzoek van mijn ouders een nood-verjaardag in elkaar geflanst op 7 januari en op 9 januari zouden wij weggaan dus ik had het de hele week druk met wassen enzo. Die zaterdag wisten wij nog altijd niet hoe laat mijn ouders zouden komen dus belden wij 4 x hun huis telefoon.. niemand! 1 keer mobiel moeder en 1 keer mobiel vader... geen reactie. dan maar taart halen... toen wij weg waren voor de taart schenen ze te zijn langs geweest maar ze belde niet mijn mobiel om te vragen waar we waren. Uiteindelijk hebben wij toen weer contact op genomen, zijn door de wringer gehaald en boos hebben wij besloten geen verjaardagen meer te vieren met hen. ' s avonds belde mijn vader terug en begon zijn beledigtourtje weer: "wat is er toch met je.. je doet zo achterlijk... je ben niet goed wijs.. je moet rekening met ons houden... je moeder had zo veel afspraken afgezegt (niet waar!!!!!!)... je hebt niet eens contact met je buren... je doet het niet goed met de kinderen....blablablabla". Stefan heeft dat toen overgenomen van me en heeft gezegt: we gaan NU op vakantie en jullie laten ons met rust. Heel misschien willen wij na de vakantie wel weer met jullie praten maar nu voorlopig niet meer.
sindsdien heb ik een brief klaar liggen.. maar nog niet verzonden. Daar staat in het kort in hoe ik me altijd tegenover hen gevoelt heb en wat dat met me heeft gedaan. Er staat ook in dat ik hen niet meer wens te zien/spreken en dat ze mijn kinderen niet langer als hun kleinkinderen hoeven te beschauwen....
tja ik kan zeggen: wie herkent dit.. maar daar is dit het onderwerp niet voor. Ik ben blij mijn verhaal eens te kunnen doen maar ik zou ook wel graag verhalen van andere vrouwen horen die geen contact meer hebben met hun ouders en ook kinderen hebben. Hoe leg je het je kinderen uit als ze oud genoeg zijn en wat zijn de meest practische na- en voordelen die jij bent tegen gekomen??
Gebroken met je familie/ouders?!! LANG VERHAAL!!
Geluk is mooi als het naar je lacht
sorry muis, laat je een beetje in de steek....heb er gewoon geen tijd ahum zin in gehad...als ik in een ratelbui ben zal ik wel eens vertellen waarom mijn vader niet meer bestaat.
moet heel moeilijk zijn contact met je ouders te verbreken
Ik kan het helemaal begrijpen, waarom je het contact met je ouders hebt verbroken.
Forumrechten
Bladwijzers