Hallo iedereen,
Ik zou graag even mijn verhaal kwijt kunnen bij jullie. Ik besef dat het zeker geen uniek verhaal is, ik herken bvb veel van wat Lili in haar topic heeft geschreven en ik denk dat ik wel weet welke reacties ik kan verwachten, maar om een of andere reden heb ik toch de behoefte het zelf eens te verwoorden. Het schrijven alleen kan soms al opluchten.
Om met de deur in huis te vallen: ik ben verliefd op een collega, en dat maakt me vooral ongelukkig. Langzaamaan gegroeid, eerst enkele maanden goede vrienden geweest, en dan op zijn initiatief, een stapje verder gegaan. Het gaat echter om een zeer complexe situatie. Toen ik m’n collega leerde kennen woonde hij samen met z’n toenmalige vriendin, voor wie hij al een hele tijd geen gevoelens meer had. Hij had gepland om uit te trekken, maar moest nog enkele maanden wachten voordat z’n eigen appartement opnieuw beschikbaar zou zijn en intussen bleef hij maar bij haar wonen en gedroeg hij zich als het ideale vriendje, om geen ongemakkelijke situatie te creëren. Niettemin bedroog hij haar uitgebreid met verschillende one-night stands. Intussen had hij een nieuwe vriendin gevonden, in z’n thuisland (we zijn hier allemaal buitenlanders), die hij heel sporadisch zag maar waarmee hij van plan was zich te verloven, “omdat het een landgenote was en omdat hij er de leeftijd voor had”. Deze relatie was louter op fysieke aantrekkingskracht gestoeld en hij had me al duidelijk gemaakt dat hij z’n twijfels begon te krijgen. Terzelfdertijd was er nog een andere ex-vriendin, met wie hij op sterk aandringen van z’n familie vijf jaar geleden had gebroken, met wie hij nog intensief contact onderhield en voor wie hij al z’n latere relaties verborgen hield (ook zij woont niet hier). Volgens mij omdat hij niet kan verdragen dat z’n ex-en hem volledig loslaten, ik denk dat hij graag weet dat zij nog steeds op een of andere manier emotioneel met hem verbonden zijn. Op dat moment besloot hij mij duidelijk te maken dat hij erg in mij geďnteresseerd was en we zijn, vanaf dan als meer dan vrienden, met elkaar beginnen uit te gaan. Nu denk je wellicht, als je die hele geschiedenis kent, trap je daar toch niet meer in? Maar die kerel is echt mijn soulmate, tot op dat ogenblik was hij in mijn ogen de perfecte match voor mij, en ik was ervan overtuigd dat ik hem tot trouw zijn zou kunnen aanzetten, omdat wij wel degelijk samen pasten en alles dus anders zou zijn. Is dat onrealistisch? Dat is in elk geval ook wat hij dacht, we spraken over trouwen en kindjes krijgen en samen een gelukkige toekomst uitbouwen. De bijna-verloofde was nog wel in het spel, maar hij had me gezegd dat hij daarmee zou breken, als hij ervan overtuigd zou zijn dat het tussen ons zou werken. Uiteindelijk is dat ook gebeurd, maar eerder door haar initiatief dan door het zijne (ze had vastgesteld dat hij nog met die andere ex samenwoonde). We hebben de hemel op aarde beleefd gedurende de weken dat de ex met wie hij samenwoonde op vakantie was. Maar toen zij terugkwam en hij weer braaf elke avond naar huis ging (op dat moment was hij zijn verhuis al aan het plannen en had hij al met de toekomstige verloofde een relatie gehad en verbroken) opdat ze niet gekwetst zou worden, is de ellende voor mij begonnen. We zagen elkaar kort na het werk, maar nadien keerde hij steeds terug naar haar, ook al hadden ze op dat ogenblik dan een louter platonische relatie. Het deed vreselijk veel pijn, en hij had me gevraagd dit niet te tonen aan hem, omdat het voor hem ook een emotioneel zware periode was en hij mijn verdriet er niet nog eens bij kon nemen; anders zou hij met mij moeten breken. (klinkt als chantage, ik weet het, maar hij is geen slechte kerel, hij is oprecht beschaamd om al zijn overspel en ontrouw en is er zelf erg ongelukkig van geworden) Ik heb dat enkele weken verdragen, toen is hij op reis vertrokken en verhuisd. Op dit moment woont hij weer alleen en is hij officieel vrijgezel. Van de vroegere beloftes ("het is nog enkele weken, daarna wordt het allemaal beter") is niet echt veel in huis gekomen tot nu toe. Hij zei dat hij eerst toch wat van z’n herwonnen vrijheid wil genieten. Is dat normaal, ik weet het niet? Zou het niet zo moeten zijn dat, als je al weken verlangt om met iemand samen te kunnen zijn en het door omstandigheden niet kon, dat je er dan meteen voor gaat zodra de omstandigheden het toelaten? Omdat ik z’n hele voorgeschiedenis ken en weet hoe goed hij kan liegen, vertrouw ik hem ook niet helemaal. Hij heeft opnieuw een intensief emailcontact met de ex-bijna-verloofde, er is een collega terug hier gekomen met wie hij vorig jaar enkele losse nachten heeft beleefd en hij lijkt daar enorm verheugd over te zijn, we spenderen nu en dan een avond samen, nu en dan een nacht erbij, maar steeds op zijn initiatief, ik heb de touwtjes volledig uit handen gegeven. Enkele weken ging dat goed, omdat ik had besloten dat ik beter verdiende dan dit en hem uit m’n hart probeerde te sluiten, ik had wat afstand genomen en dat lukte. Maar nu hij weer vaker contact zoekt voel ik me weer helemaal terugglijden in emotionele afhankelijkheid van hem - onze tijd samen is nog steeds geweldig, hij voelt nog steeds als mijn beste vriend aan - en begint de geheimdoenerij van zijn kant me zwaar te wegen en ik ben als de dood erachter te komen dat hij tegelijk nog andere vrouwen ziet en/of aan het lijntje houdt. Het voelt niet alsof we een echte relatie hebben, maar toch hang ik er emotioneel helemaal aan vast. Jullie kennen me niet en zullen misschien denken dat ik een chanteerbaar, zwak persoon ben, maar dit is eigenlijk heel nieuw voor mij, ik ben meestal erg rationeel en zelfstandig, ik heb me nog nooit op deze manier laten behandelen en denk dat het komt doordat de mooie momenten samen echt alle verwachtingen overtreffen en ik in hem een droompartner en soulmate herken (ook al klinkt het hier alsof hij vreselijk is), maar dan toch niet helemaal… Misschien is niet elke soulmate een goede partner?
Sorry dat ik hier al meteen zoveel ruimte inneem; het gewoon even op een rijtje zetten door te schrijven helpt me al!
Liefs,
Leah
soulmate maar slechte partner?
Oorspronkelijk geplaatst door AG-TV
t Wordt tijd dat m'n verstand het weer overneemt van m'n gevoel...
Bladwijzers