Je probeert s’morgens even de hond te laten plassen aan de overkant van de straat. Maar helaas je oudste kind heb je meteen op sleeptouw,want die moet en zal mee. Dus nu is iets wat normaal gesproken 1 minuut duurt, een opgave van minstens 5 min geworden. Schoenen aan,jas aan. Klaar om te gaan?
Niet dus. Nu begint de jongste te huilen, want mama en broer zijn niet meer in zijn blikveld. Nog maar eens een zucht slakend, stap je dan maar weer de woonkamer in om je jongste te troosten.
Ik heb de afgelopen dagen wat dingen op papier gezet over mijn vader. En ik wilde ze even met jullie delen. Dus bij deze.
De afgelopen dagen, passeren alle mooie momenten die ik met pappa heb gehad nog eens de revue. Het eerste wat bij me opkwam was, dat ik altijd bij hem op schoot zat, met zijn buik als kussen. En wanneer ik daar aan denk, komt er ook meteen de herinnering naar boven van een zeer boze ik, omdat ik net op mijn falie had gehad. Ik hoor mezelf nog zeggen: “ik kom nooit
Steeds een beetje minder, niet meer elk moment.
Maar vraag me toch vaker af wat als het anders was geweest.
Met mij wilde je niet verder,
al was ik nog steeds verliefd
alles leek zo goed
maar toch deed je me verdriet
Herrinneringen aan de momenten
een kus op mijn haar
jouw omhelzing als je terug kwam na een dag werken
het samen kunnen lachen
zonder woorden kunnen spreken
altijd troost vinden in je armen
je voelde
Het is een feit wij vrouwen zijn het geslacht dat de kinderen baart. En waarom? Tja dat is anatomisch nou eenmaal de enige
manier voor het menselijke geslacht. Hoe oneerlijk het ook is dat de man deze "lasten" niet draagt er is nu
eenmaal niets aan te veranderen of wel?
Je kunt je af vragen of de wetenschap niet inmiddels zo ver is dat ook dit tot de mogelijkheden zou kunnen behoren.
Maar al zou het mogelijk zijn. Zou het mannelijke geslacht het
Als we bij mijn straat komen nemen we afscheid. En zij fietst verder naar haar eigen huis. Normaal gesproken zou
ze nog even mee komen, maar ze moest vandaag nog weg. Vind het ook niet heel erg, kan ook goed alleen zijn en nu
krijg ik tenminste de tijd om mijn muziek collectie door te spitten en te kijken wat ik mee ga nemen op vakantie.
Als ik thuis kom zeg ik mijn moeder gedag en verdwijn vrijwel meteen naar boven. Het is beter zo. Mijn moeder en
ik kunnen
Vind alle posts
Artikelen tonen
Blog tonen
