VrouwenPower.nl - Alle Rechten Voorbehouden.
No Recent Activity
Over Mysteriouslady

Basis Informatie

Geboortedatum
March 21, 1979 (37)
Over Mysteriouslady
Geslacht:
Vrouw
Provincie:
Gelderland
Land:
Nederland
Over mij
Interests:
In heel veel stoute dingen hihihi
Biography:
Levensgenieter.

Onderschrift


[CENTER][img]http://www.animaatjes.nl/plaatjes/t/trouwen/animaatjes-trouwen-15217.gif[/img][/CENTER]

Statistieken


Totaal Aantal Berichten
Totaal Aantal Berichten
2.651
Berichten Per Dag
1,63
Algemene Instellingen
Laatste Activiteit
22-09-14 17:11
Ingeschreven
16-12-11
Verwijzingen
0

18 Vrienden

  1. *An* *An* is offline.

    .

    *An*
  2. beestje beestje is offline.

    .

    beestje
  3. female1 female1 is offline.

    .

    female1
  4. Irene_de_Vreede
  5. je789 je789 is offline.

    Gedeactiveerd

    je789
  6. Judith77 Judith77 is offline.

    .

    Judith77
  7. karinr76 karinr76 is offline.

    .

    karinr76
  8. LaLee LaLee is offline.

    Gedeactiveerd

    LaLee
  9. lean lean is offline.

    .

    lean
  10. natas natas is offline.

    .

    natas
  11. Omnya Omnya is offline.

    Gedeactiveerd

    Omnya
  12. precious precious is offline.

    .

    precious
  13. schorpioen48
  14. tantetruus tantetruus is offline.

    Gedeactiveerd

    tantetruus
  15. TumTum TumTum is offline.

    .

    TumTum
  16. Virgo62m Virgo62m is offline.

    Oud, grijs en wijs

    Virgo62m
  17. VPdagboek VPdagboek is offline.

    .

    VPdagboek
  18. Watervrouwtje
Vrienden 1 tot 18 van de 18 aan te weergeven

Mysteriouslady's Blog Lidmaatschap

Titel / Gebruiker
Berichten
Reacties
Laatste Bericht
9
312
Lieve vpers Ga naar Laatste Reactie
26-06-13  16:13
57
567
Kerst Ga naar Laatste Reactie
28-12-12  11:40
Bekijk Mysteriouslady's Blog

Recente Berichten

Lieve vpers

door Mysteriouslady op 26-06-13 om 16:13
Hey allemaal..

Ik besef me enorm dat ik weg ben gegaan zonder ook eigenlijk wat te zeggen, was ook niet echt in de planning om zo lang niks meer te laten horen..

Maar de tijd raast voorbij en hoe meer tijd er verging , hoe meer problemen die bij ons op het pas kwamen.

En zulke dingen slokken al je tijd op en helaas zal het voorlopig nog zo blijven.

Heel kort gezegd is dat onze zaak failliet is en wij in een situatie zitten dat wij gedwongen ons huis moeten verkopen.


Deze korte uitleg, omvat heel, heel veel verdriet, zorgen, stress...

Man vent die zn hele leven lang gewerkt heeft, nooit 1 dag heeft gezeten..
Zit nu hele dagen thuis,...en ik denk dat vele zich kunnen inleven, hoe moeilijk dit is voor hem.

Het feit dat je je gezin niet meer kan onderhouden zoals het hoort....


Eigenlijk zijn we alles kwijt...en dat heeft stress en verdriet gegeven voordat we dit een plekje konden geven.


Alles komt goed, alleen de weg erna toe is lang....en hobbelig.


Ik zelf heb veel lichamelijke klachten, en heb amper de tijd om online te komen...en misschien ook geen zin.


Op het moment gaat het beter, en hebben we meer rust met elkaar.

We hebben sinds een tijd een hond en we wandelen , eerlijk waar, elke dag 6 km in het bos of de veluwe.

Dat geeft rust...

Het belangrijkste voor mij is, dat de kids, en vooral de mijne, omdat hij bij ons woont, er zo min mogelijk van merken.


Gelukkig lijkt dit zo te gaan!

Mn boef gaat over, en heeft zijn eerst slip voor zijn judo binnen.

Het spijt me dat ik nergens van me heb laten horen.....ook voor degene die mailde..


ik had er echt de puf niet voor...


lfs ml
CategorieŽn
Niet-Gecategoriseerd

Leven of dood

door Mysteriouslady op 14-11-12 om 14:00
He lieve vpers..
Ik zit hier eindelijk een beetje tot rust te komen,met mn ipad op schoot.

Probeer alles op mijn gemak te relativeren van de ongelovenlijk achtbaan waarin mn lief en ik de afgelopen weken, misschien wel maanden in hebben gezeten.

Voorlopig zal het mij nog even bezig houden, want er zijn ineens weer zoveel dingen duidelijk, en sommige dingen zijn zo niet eerlijk.

Leven en dood, wij hebben daar niks over te zeggen, en soms zeg je dat het maar goed is ook..

Maar eigenlijk is het soms niet waar..

Mijn schoon werd 75, afgelopen dinsdag 13 november hebben we hebben hem begeleid naar zijn laatste rit naar het crematorium,
Heel eervol, sober, netjes, zoals hij was.
Met ons 4 en hebben we de kist gedragen..

75 jaar! Respectabele leeftijd, helaas de laatste 7 maanden heel ziek geweest, en hij heeft er nooit voor willen vechten, want hij was er klaar mee.
Zijn goed recht!

Tot aan het einde zijn we bij hem geweest, tot op zijn laatste adem hebben we bij hem gezeten..

Op 6 november overleed hij, respectvol, zonder pijn, in zijn slaap, terwijl wij met ons 3 en over hem waakte..
Bij elke stap hebben we samen hem begeleid naar zijn welverdiende rustplaats.

Want hem was het tijd....

Maar dan komen de tranen over mijn wangen, de boosheid, mijn onbegrip..

Zaterdag 8 novenber, hebben wij afscheid moeten nemen van ons zakenmaatje...

Geboren 6 december 1980.. Overleden 3 november 2012..

na 4 maanden kei en kei hard vechten tegen een ziekte die hij gewoon weg niet geeft overwonnen..


31 jaar! ....verdomme nog aan toe!

Daarmee bedoel ik nou dat het in dit geval niet eerlijk is.

Een hele sterke man, met een sterkte persoonlijkheid, een vreselijk leuke vrindin waarmee hij al ruim 12 jaar een relatie had

Eigenlijk had hij alles goed voor elkaar...

En dan ineens word er besloten zo een man weg te halen?!

Ik vind het een groot gemis voor de maatschappij, ik kan er niks van snappen..


Het heeft me zoveel aan het denken gezet, nu ben ik er zelf nog even heel erg emotioneel van..

Maar niks is voor vanzelfsprekend, ik moet meer genieten...

Voor mezelf en voor anderen...

dikke kus ml
CategorieŽn
Niet-Gecategoriseerd

Moederschap

door Mysteriouslady op 17-09-12 om 09:13
Daar zat ik dan, op de wc.

Het was al een klus om over die strip heen te plassen, maar gelukt..

Al bevend legde ik de test op zij, en stond op en liep naar de spiegel in mijn badkamer.

Ik trek mij trui om hoog en doe mijn bh aan de kant.

Zo kan ik ze goed bekijken...

"Ze lijken groter? Mijn tepels lijken donkerder...zou het?"


Dan draai ik me weer om en pak de test in mijn handen.

"Oh god....2 streepjes...!!"


De bijsluiter pakken en nog eens lezen...

Ja hoor de 2 streepjes zeggen dat ik zwanger ben.

Ik loop naar de beneden van de trap af en ik zeg tegen mijn toen die tijd partner..

Ik ben zwanger....


Vanaf toen veranderde ik, alsof je dan ineens denk: er groeit iets in me?!


Het was voor ons heel onverwacht, maar voor mij zeker niet ongewenst.

Ik ging vaak voor de spiegel staan om te kijken of ik al een buikje kreeg, kocht van die buikbanden om maar te laten zien dat je zwanger was.

Mijn gevoel veranderde, ik werd weker en kon huilen om de meest rare dingen.

Ik had 9 maanden de tijd om mezelf voor te bereiden om het mama worden.

Jemig, ik word moeder!!....


Voorbereiden kan je nooit, dat weet en besef ik nu, maar gevoelsmatig verander je erg als mens.

Ik heb dat achteraf ook vaak gehoord.

Je gaat je steeds meer en meer beseffen dat je een hele verantwoordelijkheid met je mee draagt.
Dat klinkt heel gek, maar dan draag je hem letterlijk met je mee.

Ik was verwonderd, dat zoiets in je buik groeit.
Het werd pas heel bijzonder toen je hem voor het eerst voelde.

De borrels die door je buik heen wrongen..

Later was hij zeker enorm actief en wist hij me goed wakker te houden, en mijn maagzuur goed omhoog te trappen

Ik ben flink aangekomen, en het was in ieder geval duidelijk te zien dat ik zwanger was, en liep als een pinguin.

9 maanden lang, loop je rond als een bijna mama...

En dan ineens komt dat moment dat je denkt dat je geen ergere pijn kan hebben!

Ik heb weeen! het gaat gebeuren!

Daar ga je dan al puffend in de auto op weg naar het ziekenhuis.

Je bent alleen maar bezig met je weeen, de rest krijg je allemaal niet meer mee.

Zoals elke vrouw die aan het bevallen is, ben je een strijd aan het aangaan, zo laten we zien als vrouw dat wij oerkracht bezitten!

Want wat zijn wij sterk!

En dan...de stilte...en dan het gehuil..

"Ik zie hem!!"

Werd de kleine man op borst gelegd.

"Mijn kleine man!! Zijn handjes...zijn vingers!!!"

Ik heb gehuild, ik voelde zoveel!

Mijn kleine man was geboren, en lag tegen mij aan..


Een nieuwe moeder is geboren!


Ik voelde me zo warm van binnen!

Ik keek naar de vader van mijn zoon en zei:

"Hoe moet het nu?..."


Dat vroeg ik omdat ik ineens beseft dat ik moeder was, dat wij ouders waren.
Het gevoel van verantwoordelijkheid werd even teveel.

Gelukkig was dat snel over en ging het vanzelf.

Ik was een totaal ander mens

Vanaf dat moment is heel mijn leven verandert, is mijn persoonlijkheid verrijkt.

Het meisje wat je altijd nog was, veranderd in een vrouw.

Ik heb geen makkelijk begin gehad met mijn zoon, vele obstakels gehad.

Maar als ik nu terug kijk, zie ik het wel positief.

Het lijk wel alsof het moederschap mij volmaakter heeft gemaakt, completer.

Ik ben verstandiger gaan leven, mijn slechte gewoontes heb ik los gelaten.

Mijn leven is voller en intenser.

Lees Meer

17-09-12 om 09:29 door [ARG:5 UNDEFINED] geŁpdatet

CategorieŽn
Niet-Gecategoriseerd

Vrouwenpower?

door Mysteriouslady op 02-08-12 om 06:31
Het is kwart over 7, en mijn vent is gaan werken.
Normaal draai ik mij dan nog even om, om nog lekker nate soezelen, heerlijk is dat.

Maar ik keek via mijn telefoon nog weer eens op het forum.

Nu ben ik de laatste tijd wat drukker, en zijn er zat dingen in mijn eigen leven waar ik me druk om maak, en zelf op een sta knopen door te hakken,maar toch maak ik me "druk"om hier.

Waarom ik er een blog van maak?

Omdat het me bezig houd en ik er blijkbaar nu toch niet meer van kan slapen, en ik het dan mij af wil tikken.
En misschien ook wel , ergens, om te hopen op misschien een fatsoenlijke discussie wat kan leiden dat we weer "normaler"met elkaar om gaan?

Misschien geloof ik dan toch ergens in sprookjes, maar ik ga het gewoon proberen.


Want wat is er toch aan de hand?
Waar is dat forum gebleven waarin we lief en leed met elkaar deelde, lol hadden en goede discussies voerde zonder elkaar persoonlijk proberen te raken?

Het lijkt alsof er steeds meer zout gelegt word op onze slakken ( en jullie moeten toch weten dat slakken daar niet zo blij van worden )

Ik heb mijzelf vaak zat mee laten slepen in bepaalde topics, en kreeg daarvoor wel eens de ondertussen wel beroemde gele kaart.
En daar was ik nie altijd blij mee..

En zo lijken die kaarten op het moment om je oren te vliegen?..

Het lijkt wel of we allemaal "het"kwijt zijn?

Er lijken wel 2 groepen te vormen, we staan nog net niet tegen overelkaar te schreeuwen, die er steeds meer opgebrand zijn om zich te te laten horen bij opmerkingen van de andere kant.

Er zijn er dan ook nog die zich netjes aan de zijlijn houden en zich er iig openbaar niet mee bemoeien, maar daar zelf ben ik zo slecht in..

De moderators, webrunner, moeten nu toch ook minder zin gaan hebben in hun forum?
Want het word maar niet beter, lijkt..

We hebben zoveel leuke topics, in het begin heb ik regelmatig tranen over mn wangen gehad van het lachen.
Maar die tijden zijn minder...steeds vaker lijken discussies persoonlijker te worden, en minder respectvol.

Ik poste graag topics of blogs over dingen die ik wilde delen met jullie, en de reacties waren altijd netjes en positief en ik haalde er echt wel goede energie uit.

Het is toch zonde?

Het forum is bedoelt voor fun, en zeker goede discussies...maar waar is dat gebleven?

We lijken wel een stel zeurende zuurpruimen zeg!


Zo...ik ben het voorlopig wel even kwijt, ( denk ik) en ga nog even alleen snuggelen in mn bed en dan werken..

Liefs ML
CategorieŽn
Niet-Gecategoriseerd

Nature way of Life

door Mysteriouslady op 10-07-12 om 14:12
Heerlijk lagen we vanmorgen in bed.
Mijn grote vent was gaan werken en dan komt de kleine vent bij me in bed, en dan kruipt heel even tegen me aan.
Zo heerlijk spontaan als hij kan zijn:" Mama ik van hou ja!....Mag ik nu mn DS pakken.."..

De vieze kleine slijmbal

Maar goed tegen zulke mooie bruine ogen, en zon lief stemmetje zeg ik geen Nee toch?

Tijd om op te staan, kleren aan en naar beneden voor een boterham, want ik moet gaan werken en de kleine vent even naar de buurvrouw in de tijd dat ik ben werken.

Triing!! daar gaat mijn mobiele nummer, en ik zie dat het mijn werkgever is en die belt op om te zeggen dat ik deze week even vrij kan nemen.

Nou ja prima, is immers de laatste week met mijn kleine vent voordat hij 3 weken naar zijn vader gaat, dus ik neem graag deze tijd samen met hem om leuke dingen te doen.

Dan maar even samen naar de buurvrouw om te te zeggen en toch even een bakje koffie te drinken.

En zo zal het geschieden...

De buurvrouw vraagt of mijn kleine man mee wil wandelen met de hond, en aangezien het voor mij ook niet verkeerd is wat beweging gaan we met zn 2 en mee..

Op weg naar de eendjes......

We wandelen het park door, mn kleine man klauterd overal op, door of onder, en de buurvrouw kletst honderd uit, terwijl haar hond zijn behoeftes doet..

We lopen langs de vijver waar de eendjes vrolijk zwemmen, en de hond, netjes aangelijnt loopt langs de rand..

Dan ineens schieten de eendjes van de kant weg...

En ik zie een mama eend kwakend al haar kleine kuikens bij elkaar roepen in paniek op het water...

Maar een klein kuikentje schreeuwt het uit...

De hond van mijn buurvrouw heeft er 1 gegrepen..

De buurvrouw schreeuwt het uit tegen der hond en trekt de hond keihard terug.
Het kuikentje word losgelaten...en lijkt weg te zwemmen..

Maar dan, zwemt de moeder op haar piepende kuiken af, dicht naar haar toe..

En probeert het kuikentje te verzuipen.....
Ze gaat er boven op, zodat het kuikentje onder water blijft..

Ik schrik zo hard..gooi mijn slippers uit en ik ben het water in gerent...
Ik kon dit niet aan zien!!

Ik heb het kuikentje uit het water gepakt... gelukkig, ze leeft nog!..

Maar ik zie het bloed van het kleine beestje langs mijn hand naar beneden druipen...

Ze trilt...en legt der o zo kleine hoofdje met een zucht in mn handen neer..

Knijpt haar oogjes even fijn..

En dan sterft ze in mij handen..


"mama?! Is het eendje moe??.."...

Wat zo lijkt het, alsof ze slapen..

"Nee , lieverd het eendje is dood..."

Mn kleine vent kijkt met zijn grote ogen naar het eendje en aait het over zijn hoofdje..

"Das zielig he mama?! "..

"Ja zeker is dat zielig, maar weet je wat we doen? We gaan thuis een doosje halen en daar leggen we het eendje in en dan gaan we samen begraven.."


En dan hebben we gedaan, in een doosje, in de auto en naar het bos..

De kleine man mocht een gat graven en daarin hebben we het kleine eendje begraven.

De kleine man vind het goed, en praat er verder niet meer over.

Maar in mijn hoofd zal dit blijven hangen, ergens ben ik geschrokken hoe de natuur kan reageren op dit soort dingen.

Zal moeder eend bewust haar jong willen verzuipen omdat ze voelde dat hij niet goed was?

Ik denk van wel, ik denk dat dit een hele natuurlijke reactie is geweest..hoe hard het ook lijkt..


Rust zachte kleine eend!



Liefs Veronique

10-07-12 om 15:20 door [ARG:5 UNDEFINED] geŁpdatet

CategorieŽn
Niet-Gecategoriseerd
Pagina 1 van de 587 12311 ... LaatsteLaatste

21-07-14


25-06-14


20-11-13


08-11-13


07-11-13


06-11-13



Pagina 1 van de 587 12311 ... LaatsteLaatste