lief VP-dagboek

Hallo lief dagboek

Ik kon de afgelopen dagen maar niet loskomen van de dood van die arme Rick. Tranen met tuiten gehuild. Ik zat dan vaak helemaal alleen in een hoekje van mijn nieuwe Ikeabank. En dan is zo’n bank ineens helemaal niet meer zo belangrijk. Maar soms getroost door mijn vader, mijn lieve oma of mijn vriendin Leonie en zelfs mijn ondeugende kat voelde feilloos aan dat ik het moeilijk had. Vaak kroop hij bij me en gaf kittige kopjes en snorde erop los. Nu gaat het wel weer een beetje; ik kon zelfs weer lachen gisteren. Maar goed we hebben natuurlijk dus veel gepraat over allerlei scenario’s die van toepassing zouden kunnen zijn. Met wie ging hij om, had hij vijanden; had hij misschien een dubbelleven, ècht van alles werd erbij gehaald. Ik kende Rick natuurlijk nog wel goed vanuit mijn jeugd, maar ik weet natuurlijk bijna niets van wat hij tegenwoordig allemaal doet. Voorlopig zet ik het even in de ijskast…..Ik zal vast wel weer iets horen of lezen van de politie als ze wat op het spoor zijn. Ik wil me nu weer richten op mijn eigen toekomst; tja zonder Rick, helaas. Het was kort, maar krachtig; het is niet anders.
Gisteren belde Robin mij op of ik ook even dat Maya-kostuum kwam passen voor dat vrijgezellenfeest. Helemaal vergeten; door al dat gedoe van de laatste weken. Dus ik erheen, zat daar ineens die rare zus Jafra bij haar thuis. Ze had weer van dat vreselijke nephaar en had zich gestoken in zo’n ordinair leren outfit met van die veters in haar decolleté. Het gehele plaatje deed me gewoon de kriebels bezorgen. Vooral toen ze opstond en iets van de salontafel wilde pakken; ze zich voorover boog en vervolgens haar hele voorgevel er uitviel. Haar tepelpiercing floepte eruit en kletterde op de tegelvloer.
Daarna zat ze weer alles goed te leggen met veel gesjor en gedoe. Robin en ik keken elkaar aan met een veelbetekende blik, zo van: ‘daar heb je haar weer……Hoezo opvallen?’ We barsten tegelijk in lachen uit; toen Jafra snerpend vroeg of we toevallig wat van haar aan hadden en we haar niet moesten uitlachen, lagen we natuurlijk helemaal dubbel……Heerlijk weer even gewoon de ouwe Carmen zijn en geen ellende om aan te denken.
Gewoon onvoorstelbaar dat ze zussen van elkaar zijn; echt een wereld van verschil met Robin, die altijd zo stijlvol is en gewoon lekker haar zelf. Dus ik baalde al, dat die zus er was, want ik had geen zin om van alles te vertellen over wat ik allemaal had meegemaakt. Dat gaat haar niks aan. Gelukkig ging ze er al snel vandoor, want ze ging shoppen met haar man en zijn creditcard, zei ze overdreven vrolijk. En ze zwiepte haar nephaar over haar schouder en lachte haar geslepen vampiertandjes bloot. Ik zag Robin weer met haar ogen draaien en ik wist genoeg…. Duuuuh…..logisch, ik had niet anders verwacht van haar, zei Robin, toen ze de voordeur achter haar zus had dichtgegooid. Arme man van Jafra……; hij is een goedzak, zei Robin. Maar Robin had me door die middag en ze vroeg meteen; “Zeg vertel eens…..ik zie aan je ogen, dat je me wat wilt vertellen; is er iets?”
Met horten en stoten begon ik mijn verhaal…….een paar uur praten met haar, deed me goed en het besef dat ik altijd op haar kon rekenen. Na dat gesprek, stond ze op en vroeg of ik met haar meekwam en ik volgde haar naar de logeerkamer, daar hing een tweedelig pakje aan een kastdeur. Een zwierige rok en een elegante bijbehorende blouse afgezet met veel goud borduurstiksel. Robin had echt haar best gedaan; het kostuum was heel kleurrijk en met veel details. Ook kreeg ik een ketting van haar met het een goudkleurige 2012 als amulet. Ik was helemaal overdonderd en vroeg aan haar wat ik ervoor terug kon doen. Ik had de stoffen en het materiaal uiteraard al betaald, maar wilde voor haar inzet graag iets terugdoen. In principe was het goed zo, maar als tegenprestatie wilde ze dat ik meeging naar die Ladies Night, wat ze mij al een keer eerder had gevraagd. En ook vond ze dat ik wel een verzetje verdiende na al die ellende die ik haar verteld had. Hhhhmmm, nou dat was nu niet direct een feest waar ik direct zo heen zou gaan, maar ik liet me dit keer maar overhalen. Ik vroeg alleen nog wel even voor de zekerheid of haar zus Jafra niet mee ging, want dan bedankte ik liever. "Neeeeee alsjeblieft zeg; riep ze…..dan schrik ik iedere leuke meid af met zo’n Miss Dracula……ik word liever met jou gezien." Ik voelde me erg vereerd; dacht alleen toen stiekem wel even, als ze er maar niet te veel van verwacht. Ze klonk wel heel erg enthousiast, namelijk.

Goed ik ben weer een stuk opgeknapt na al die commotie van de afgelopen tijd. Ik hoop dat ik voorlopig alleen nog maar kan feesten en lachen……verdriet heb ik genoeg gehad.

Ik ga morgen maar eens even naar mijn pa toe; hij vroeg laatst al of ik niet iets leuks met hem wilde doen, want hij zag ook wel dat ik in de put zat. Ik vroeg me trouwens wel af hoe het met Aagje is, ik heb haar al een tijdje niet gezien bij mijn pa.

Tot over een paar dagen….liefs Carmen

PS: Ik geef mijn dagboek een ander plekje om te verstoppen; ik kreeg een heel onbehaaglijk gevoel
de laatste tijd. Het is net alsof er iemand stiekem meeleest. Ja een beetje raar, als ik zo alleen in huis woon, maar goed dat gerommel aan de deur en rare briefjes......ik ben nu extra alert.



Het VP Dagboek is Fictief, en wordt geschreven door een aantal VP schrijvers.
Enige overeenkomsten of herkenning met de hier beschreven personages berust op toeval.