lief VP-dagboek

Lief dagboek,


Vrijdag weer een rotdag gehad op het werk. Kon natuurlijk niet missen he op vrijdag de 13e! De baas zat erg op me te vitten, ik had iets fout gedaan zei hij en hij zat enorm te schelden en te tieren. Tja een foutje is menselijk en okee, als ik een fout maak, kost het de zaak meteen geld. Dus of ik even 10 extra advertenties wilde regelen. 10!! Vandaag nog!! Weet je wel hoeveel moeite ik moet doen voor het verkopen van 1 advertentie voor een van die suffe vakbladen die niemand leest? Het gaat me steeds meer moeite kosten, weet je dat. Het wordt wellicht tijd om eens op zoek te gaan naar een andere baan. Met leuke gezellige collega's en een begripvolle baas. Ga ik op mijn 'to do' lijstje zetten.


Na het werk ben ik even langs het kerkhof gereden waar mama ligt. Eerst een leuk plantje gescoord bij de bloemenhandel naast de zaak, er werkt daar een hele leuke meid waar ik altijd een praatje mee maak als ik een bloemetje of plantje koop voor op mama's graf, of zomaar als ik in de lunchpauze even naar de supermarkt ga en langs haar winkeltje loop.
Ze vertelde vandaag over haar laatste date, nou je weet dat ik tegenwoordig ook wat te vertellen heb over het daten, dus voor ik het wist was het al schemerig voordat ik haar knusse winkel uitliep.
Ik vond het een beetje vervelend om in het schemer langs de graven te lopen, maar goed ik had nu eenmaal besloten het plantje op mama's graf te zetten dus ik reed snel naar de parkeerplaats naast de kerk en liep naar het hek. Hek dicht. Niet nagedacht. Stom, ik loop al 12 jaar bijna wekelijks het hek door en zie gewoon het groene bordje met witte, sierlijke letters, niet meer hangen. Kerkhof Sint Barbara, dagelijks geopend tussen zonsopgang en zonsondergang. Daar sta ik dan met mijn plantje! Wat nu? Zal ik Leonie er blij mee maken, of even naar oma rijden? Leonie heeft gisteren nog chocolaatjes gehad van me, omdat ik het zo onwijs lief vind van haar dat ik zo lang mag blijven met Booster als ik maar wil. Wat een schat is het toch.
De beslissing is dus snel gemaakt, ik ga lekker even naar oma toe, ze woont hier toch vlakbij in een kleinschalig bejaardentehuis, dat hoort bij de kerk. Ik besluit te gaan lopen, het is toch maar vijf minuutjes maar voel al gauw dat ik word bespied. Al mijn nekharen gaan recht overeind staan. Akelig word ik ervan. Ik zie of hoor echter niemand lopen. Heb echt het gevoel dat er iemand achter me loopt, hoe kijk ik zo subtiel mogelijk even achter me? Ik begin te zweten en tegelijkertijd hoor ik mijn hakjes steeds sneller achter elkaar gaan. Ik zie gelukkig al snel de deur naar oma's huis en na het aanbellen en het noemen van m'n naam wordt er al snel opengedaan. Wat voel ik me opgelucht, ik zou mezelf tussen het hijgen door niet verstaan hebben! Door het glas van de deur tuur ik naar buiten, ik zie niemand. Heb ik het me verbeeld?


Oma heeft al bezoek! Een jongeman van mijn leeftijd zit lekker in opa's oude leunstoel en zo te zien hebben ze het erg gezellig. Oma zit met een lepeltje in haar ene en een advocaatje in haar andere hand, terwijl de jongeman nog wat extra slagroom op het gele goedje spuit. Als ze mij zien, stoppen ze beiden op hetzelfde moment met lachen en is het in ene doodstil.