Sportmannen tot op het merg van hun botten

Een nieuwe gastcolumn van mup!

Met een enkele korte opmerking weten we beiden dat onze avond goed gevuld zal zijn. ‘Sven vanavond he?’ zeg ik. We zijn niet zomaar sportliefhebbers, we zijn schaatsfanaten. Dat is net een ander slag volk. Wij schaatsfanaten onderling weten dat! We ademen het liefst de hele dag die frisse geur van dat ijs in. We zouden het liefst zelf dat zwart-oranje pak in kruipen, maar gezien de fysieke en mentale voorsprong die Sven op ons heeft, lijkt het beter dat hij de taak volbrengt.

Als Sven op die mooie dag binnen komt fietsen zien we het al. Zijn lichaamstaal spreekt boekdelen. Opperste concentratie, nu al, als hij alleen nog maar de Oval binnen komt. Zijn lijf staat strak om straks te exploderen. Man wat is dit toch een mooie dag. We weten allemaal wat er op het spel staat. Een gouden medaille. Maar wij weten ook al voor wie die medaille is bestemd. Hij is de man. Hij gaat het maken. Natuurlijk is daar concurrentie, maar laten we nu eerlijk zijn. Wij hebben de schaatsmachine in huis. Sven Kramer gaat het hier doen. Hij gaat goud winnen op de tien kilometer en wij mogen daar, dankbaar als we daar ook voor zijn, nu getuige van zijn.

De start. Een droomstart. Eerst dat ijs voelen Sven, eerst dat ijs voelen! Hij komt zichtbaar in zijn ritme. Dansend door die bochten, machtig lijf. We zien die stuurse blik en weten dat hij los is. Niet te stuiten, fysiek in topvorm. We hopen, denken en bidden dat hij ook geestelijk de druk aan kan. Maar die smeekbedes worden ook direct beantwoord. Sven versneld en doet dat zoals alleen hij dat kan. En langzaam gaat ook voor ons schaatsfanaten de spanning eraf. De Canadese tv brengt ‘het lijntje van Lee’ in beeld en wij weten dat Lee gezien is! Onze Sven rijdt de gouden koers en niets of niemand kan dat nog van hem af nemen. En in de fractie van een seconde dat elke Nederlander dit gedacht heeft, zien we allemaal dat dit onzin is!

De fanatieke coach coached en de fanatieke schaatser volgt. De binnenbaan uit. Nog enkele ronden te gaan. Sven zwaait naar buiten. Een prachtige slag, wat een genot om naar te kijken. Nog verder naar buiten, op weg naar die buitenbaan. Daar staat de coach met dat prachtige bericht op het whiteboard! ‘2,90’ verschil met Lee. Formidabel en van een grote klasse! Een wijzende hand. We zien Sven opeens een fractie van een seconde denken. Wat!? Dit moet niet! Sven moet niet denken, Sven moet gaan! Hij is een machine. Aanzetten en gaan met dat prachtige sportlijf! Een huppeltje net buiten beeld van de tv-kijker. Maar de massa in de Oval heeft het meteen gezien. Een huppeltje vlak voor de wissel. Geeft niks denkt de tv-kijker. Hij had genoeg voorsprong. Maar de schaatsfanaten in het stadion weten dan al dat dit desastreus is. Een foute hand beweging van de coach, een foute wissel van de schaatser. Beiden zijn sportmannen tot op het merg van hun botten. En niets ontziend slaat het noodlot toe. De kijker weet dat Sven straks zielsgelukkig zijn handen omhoog zal gooien en dept nu al de tranen van de wangen om wat komen gaat. Hij wordt gediskwalificeerd! En dat is zo zuur dat we nog dagen lang een wrange smaak in de mond zullen proeven. Een smaak die waarschijnlijk niets is vergeleken met het gal dat Sven en Gerard beiden ophoesten in de nadagen van de tien kilometerrace.