Groot en Sterk

Drie maanden geleden sta ik samen met baas B. tijdens een presentatie aan de bar.
   “Dit jaar geef ik geen kerstpakketten weg.”
   “Dat kan.” Ik knik een keer en haal mijn schouders op, want in deze tijden kan ik het mij goed voorstellen dat er érgens op bezuinigd moet worden. Daarnaast zit ik ook niet echt te wachten op een doos vol met spullen waar ik niets aan heb. Volgens mij heb ik de sardientjes van twee jaar geleden zelfs nog in de kast staan. Maar mijn reactie is duidelijk niet wat hij voor ogen had. Ik wacht het even af en na twee minuten steekt hij weer van wal.
  “Heb je je mail vandaag niet gecheckt?”
  “Na vier uur niet meer, nee. Hoezo?”
  “Oh.” Teleurgesteld kijkt B. naar de presentator op het podium die nog steeds met zijn toespraak bezig is. “Ik ga het toch vertellen!” In een poging om de spanning op te bouwen houdt hij even stil en kan hij zich nog net beheersen om een tromroffel te maken. “Als kerstpakket…..gaan jullie allemaal een weekend weg naar Scheveningen!"
Terwijl de informatie tot mij doordringt zie ik de volledige redactie alweer als een stel verzopen garnalen lallend over het strand baggeren. Onbewust graai ik even in mijn tas naar mijn telefoon en vraag ik mij af hoe ik dat aan Dennis moet vertellen.
  “Met je wederhelft!”
  “Oh! Ja, leuk! Echt hartstikke leuk!”

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Met een tas vol eten, drinken, badschuim en nieuwe lingerie gingen we op weg naar ons weekendje Scheveningen. Nou als dit niet romantisch zou worden..
Onze Tom wees ons feilloos de weg terwijl we samen meeblèrden op de gouwe ouwe van Michael.
Volgens Tom hadden we onze bestemming bereikt. De steigers rond het witte gebouw leken mij niet bedoeld voor nachtelijke serenades en twijfelend lopen we een rondje om het pand. Bij de voordeur wacht ons de verassing: Geachte gast, wegens de verbouwing hebben wij uw reservering verplaatst naar Hotel Dan weet je het wel. De kleine surprise mocht de pret niet drukken dus reden we vrolijk door naar het andere hotel.
  “Nee, mevrouw wij weten niets van een regeling.” De dame in kwestie maakte ook weinig aanstalten om zich wat verder te ontwikkelen op het gebied van organisatie en planning dus besloten we een uur later terug te komen om het met haar collega te bespreken. Met het verdwijnen van de koffie in mijn kopje steeg het gevoel van verontwaardiging met grote stappen. En in gedachten zag ik vriendin S. het toch al niet stabiele hotel compleet ondersteboven keren, wanneer hetzelfde scenario haar was overkomen.
  “We moeten hier wel iets van zeggen hoor.” Dennis knikt terwijl hij afgeleid wordt door het speculaasje wat onaangeroerd naast mijn kopje ligt. “En als ik het dadelijk niet doe, doe jij het dan?”
Hij knikt met het koekje in zijn mond.
  “… dan moet u maandag even een mailtje sturen.”
Vol ongeloof staar ik de vrouw achter de balie aan. “Dus wat u zegt is dat we beter terug naar huis toe kunnen gaan en het maandag met de manager op kunnen nemen?”
  “Ja.”
De blik op Dennis’ zijn gezicht weerspiegeld mijn gevoel en op dat moment gaat de knop om.

Met de sleutel van kamer 51 als een trofee stappen we in de lift. In gedachten loop ik het zojuist gevoerde gesprek na, beheerst en correct maar zeker onverbiddelijk ben ik op mijn strepen gaan staan en ook blijven staan! Dennis knijpt mij zachtjes in mijn arm.
  “Ik ben echt super trots op je!”

Danoontje powerrrrrrrr