2 geloven op 1 kussen

Mooi geschreven en idd respect voor elkaar is het belangrijkste, kunnen veel mensen wat van leren. Hier ook twee geloven op een kussen maar dat geeft geen problemen. We zijn 12 jaar samen

heel mooi omschreven,
maar ga niet de gedachte vast houden van : ‘Wacht maar! Ik zal het tegendeel bewijzen’

ik ben ondertussen al 29 jaar zo onderweg en die gedachte: heb ik laten varen,
want het kan !!

Hoi An,

Hoewel dit tegenstrijdig zal klinken is het toch iets dat opheldering geeft van de misverstanden.
Er in in jou geval An (nog) geen tegenstrijdigheid in geloven....
Geloven in iets, een geloof aanhangen..een geloof belijden..., is nog niet de essentie gevonden hebben. Het staat er nog ver van namelijk.
Zolang de essentie door bewuste toenadering vanuit het hart, met de explicite wil om Hem te vinden , nog niet tot enige werkzaamheid in het hart heeft gezorgd is het niets meer dan een illusie werkelijk anders te zijn dan de Atheïst.

Ware Religie (her-verbinden met de Bron) is immers nog niet verankerd.
Geloven “op zich” is slechts een staat van welbevinden in een illusie iets "goed te doen" richting Schepper in deze of gene uiterlijke beleving vanuit een of andere godsdienst”. Het is niet meer dan dat.
Geloof vanuit welke godsdienst dan ook geeft dus niet meer dan een illusie "iets te hebben gevonden in het leven". Men kan er zelf blij mee zijn met die illusie.
Dat mag, en daar is niets mee. Maar het is niet werkelijk heilzaam.

In de relatie die An schetst is het is dus perfect mogelijk, met een atheïst samen “door het leven te gaan”, en zelfs het kussen te delen. Er zijn geen botsende vibraties.

Elk “niet kunnen” komt ook immers maar voort vanuit het collectief denken gevoed door vele Godsdienstige dogma's.
Elk van de godsdiensten houden de illusie hoog bij de volgeling “iets te betekenen voor zijn ziel of in de gemeenschap”. (van dwalenden)
Bijvoorbeeld de illusie een Christen te zijn, een Boeddhist of een ware Mohammedaan of give it a name. Al die invullingen zetten slechts sneeky het een op tegen het ander, en brengen verkreukelde waarheid waarin de meest essentiële stukken ontbreken.
Zo blijft de volgeling ongeacht welke godsdienst hij ook kiest, gevangen.
De machten en krachten van deze wereld zijn zeker niet behulpzaam bij het "terug vinden van de weg naar huis". Ze verspreiden slechts een dikke laag mist over hun volgelingen “opdat vooral niet gevonden zal worden”.
Elke godsdienst laat de “volgeling” heel gewiekst lopen tegen een van de wanden van de gevangenis waarin men deze ziel aan de aarde gebonden wil houden. Dat werkt uiterst efficiënt, getuigen het feit dat er geen enkele spirituele vordering te constateren is in de regionen van godsdienst aanhangers ,behalve bij hen die het ballonnetje weten te doorprikken. Spirituele vordering uit zich slechts in de vorm van een hoger Godsbewustzijn bij die zielen.

Dat samenleven met een atheïst is dus best mogelijk omdat de innerlijke vibratie tussen die twee maar nauwelijks afwijkt van elkaar.
Het wordt anders indien An wel door zou breken door haar WIL en dan ook gaat vinden in haar hart! Vanaf dan zal er een scheiding der zielen plaatsvinden hoe dan ook! Hoe langer dat vuurtje in het hart op kan laaien dan des te groter het verschil met de mensen om haar heen die dit niet gevonden hebben.
Hoewel daar mee om te gaan is, is het samen verder door het leven gaan vroeg of laat uitgesloten. De ziel die gevonden heeft kan en wil slechts gevoed worden vanuit de Bron, die niet veel kan weerklinken vanuit een Atheist.
De Gita geeft mooi de vier groepen mensen op aarde weer.
De Atheïst is de meest onbewuste Godszoon. Alle windsels van de grote illusie waarin hij verkeerd laten nog geen sprankeltje licht door vanuit zijn hart. Hij leeft in volstrekte duisternis.
Toch veroordeeld God deze “zoon” niet. De zoon veroordeeld zichzelf, loopt zelf keer op keer tegen de duisternis aan waarin hij zich bevindt. De Atheïst in de eerste groep is hoe dan ook egocentrischer dan elke andere ziel in de navolgende groep, daar mag je je wel op voorbereiden.
Hij is in de meeste gevallen zelfs trots op zijn illusie, gaat volledig op in die illusie, predikt duisternis, plukt de vruchten van zijn inspanningen op aarde enkel voor zichzelf..in zijn illusie.
Slechts lagere vibraties dus, kunnen doorgang vinden. Naar aardse termen "best mogelijk.. een goede minnaar", als je zo iets zoekt, maar het is egocentrische liefde.
De aanhanger van een of andere godsdienst, is wel een stapje verder op de evolutionaire ladder naar God, maar heeft ook nog geen sprankeltje Licht gevonden. Deze is enkel voldoende gebutst en gekneed door die eerste fase van totale duisternis ,om al net ietsje verder in het leven te staan dit leven. Toch is op ieder moment vanaf dat punt in potentie veel mogelijk indien de zoektocht zich "anders" richt.

Maar zoals het nu is, is dus het enige verschil is..., dat de een nog totaal met de rug naar zijn Geestelijke Vader aan wil kijken als Zoon, en de andere nog maar juist de bereidheid heeft gevonden om op veilige afstand in een richting “te kijken” waar af en toe iets verheffends gezegd wordt. Tot zover kunnen die twee dus best op een kussen slapen.

De derde en vierde categorie mens staan al wat verder op de terugweg naar Hem waar we een mee kunnen worden in die terugtocht, maar die zijn hier nog niet aan bod omdat het in dit voorbeeld duidelijk zielen betreft in de categorie 1 en 2. Daar is dus absoluut niets mis mee, dat zeg ik nog eens bewust expliciet. De mens is in zijn ware essentie immers volkomen gelijk aan elkaar, volkomen gelijk zelfs! Het enige verschil is of, en zo ja hoeveel Licht er door de zoon mag schijnen.
Hoe lang een mens erover wil doen .....om de verlossing door te maken en te ervaren ...staat hem vrij. De lengte van die terugweg voortkomend vanuit pure onwetendheid, bepaalt hij immers helemaal zelf.
Voor het zoeken en vinden... is immers niet meer voor nodig dan een Wil om te vinden.

De mensen uit het voorbeeld kunnen dus (vooral als er iets “bewezen” wil worden door An) best samen verder.
Het kan dan maar zo zijn dat de illusie opnieuw levenslang in stand gehouden kan worden voor An, want welke invloed heeft haar partner op haar. Het resultaat van een focus die gericht is op het willen bewijzen van iets dat geen enkel nut dient (maar dat nog niet gezien wordt) in plaats van de levensessentie te willen vinden, zou kunnen zijn dat er opnieuw weer niets gevonden zal worden in dit leven.
Dat er dus m.a.w opnieuw een illusie in stand gehouden wil worden vanuit haar innerlijke stemmetje.
"Mens ken Jezelve" slaat op de eerste plaats op het leren ontdekken van het lagere zelf. Daarna is er meer, maar "first things first wil hier dan wel zeggen dat deze ontrafeling niet kan geschieden zonder hulp van de Bron die deze tocht begeleid.
Geen enkel "probleem" kan immers opgelost worden in het zelfde bewustzijn als waarin het veroorzaakt is. En die innerlijke aanschouwing zal nogal wat naar boven brengen in ieder mens die dit praktiseren wil om zich leeg te maken.
Omdat An nog niet kan doorprikken waar het vandaan komt.. waarom ze zonodig iets wil bewijzen....is dus deze hint bedoeld, maar tevens voor ieder die op de een of andere manier zoekende is natuurlijk. Het is een prikbord immers waar ieder mee mag lezen die wil.

Zolang er een wil ontbreekt om te Hem te vinden, kan en zal er niets van waarde gevonden worden. Het zaad is dan nog tussen het onkruid terecht gekomen zogezegd.

Want is het bezitten of hebben van “een partner” geen grote illusie? Wat is Ware Liefde, en wat is illusie. De liefde tussen mensen die niets gevonden hebben, is geen liefde. Het is niet meer zelfs dan een heel dikke illusie. Keer op keer zal teleurstelling volgen als Ware Liefde gevonden wil worden , maar blijft hangen in aardse liefde afkomstig vanuit heel andere impulsen dan die afkomstig vanuit de Bron die Liefde IS.
Wat er vanuit lagere impulsen slechts gevonden, (of beter gezegd ervaren kan worden) is dus egocentrische liefde, de liefde aangedreven vanuit lagere begeerten, verlangens en gehechtheden. (Wat niets met Liefde te maken heeft)
Liefde is niet persoonsgebonden, maar komt voort vanuit de Bron.
Dit maakt dat die lagere zogenaaamde liefde altijd pijn en teleurstelling veroorzaakt, waarbij de oorzaak altijd bij “die ander gelegd wordt”, of de teleurstelling opnieuw bekeken wordt vanuit een slachtoffer rol.
Doch, de doorgemaakte pijn had en heeft slechts tot doel ,om verder te zoeken, een trap hoger. Eens is de hunkering naar Liefde groter dan “het willen vinden van een nieuwe illusie van liefde” en dan is er een grote kans dat het gewenste gevonden kan worden, maar niet zolang die lagere liefde nog het doel op zich is.
Liefde vinden is het gevolg van het zoeken naar de Bron, en het vinden daarvan.


Bart

Bart kun je niet beter je eigen column schrijven

en het is niet An die dit schreef, maar ene Fiebie.

Weet niet of het de juiste tip is Blossom...Hem zijn eigen columns laten schrijven whahahaa!!

Deze reactie bevat 1 auto-link(s) die zijn toegevoegd voor het gemak van de lezer.