Kindermishandeling?

Het was van de week weer raak bij de buren. Geschreeuw, gescheld en gegil. Geen volwassene tegen volwassene, maar moeder tegen kind. Of…. kind tegen moeder. Want het begint met dochterlief die gilt als een geslacht speenvarken omdat ze haar zin niet krijgt, waarop de gefrustreerde moeder doordraait en dochterlief uitscheldt. De vreselijkste woorden heb ik buuf intimiderend horen schreeuwen. ‘Ik wou dat je dood was,’zijn nog de mildste.
Ik heb buuf er wel eens op gewezen dat zij haar dochter niet zo mocht kwetsen. Buuf vond dat de schuld bij dochter lag, en niet bij haar.
Regelmatig hoorde ik het aan zonder iets te ondernemen. Ik (h)erkende de grens niet tussen wederzijdse ruzie en mishandeling. Bovendien heb ik geen vertrouwen in de juiste intenties van politie of jeugdzorg.
De strijd zette zich regelmatig voort op straat. De hele buurt genoot mee, je hoorde de haat in buufs stem,maar niemand kwam op voor het kind, inmiddels een tienermeisje van veertien.
Afgelopen zomer hoorden vrienden het gegil en gescheld. Voor het eerst werd het woord kindermishandeling hardop gezegd, en gestimuleerd door hen heb ik de politie gebeld.
Politie kwam, praatte met buuf, en daar bleef het bij. Maar, buuf was gewaarschuwd. Het hielp, het was een tijd opvallend rustig bij de buren.
Ik vermoed al jaren dat dit nog eens uit de hand gaat lopen. Deze week leek het erop. Ik hoorde dingen sneuvelen. Ik kon eruit opmaken dat er deze keer fysiek geweld aan te pas kwam. Ik hoop dat ik me vergist heb, maar als het gisteren niet was dan gebeurt het morgen wel, daar ben ik van overtuigd. Ik heb aangebeld. Buuf kwam naar de deur maar sloop terug naar de kamer. Daarna was het stil.
Ik wil buuf niet als een slechte vrouw schetsen, want dat is ze niet. Meestal is ze gewoon een lieve moeder,en ze bekommert zich over elk dier in nood. Maar elk diertje wat zij van een wisse dood probeert te redden zou verschrikt uit haar armen springen als het wist van buufs andere kant.
Zij heeft niet het recht haar kind te kwetsen, ik wel de plicht mijn buurmeisje daar tegen te beschermen. Zijn gemene woorden en angstaanjagende dreigementen van een moeder niet even pijnlijk als een stok waar mee geslagen wordt? Het- Is-Kindermishandeling. Zolang ik niets doe, doe ik er passief aan mee en ben ik net zo schuldig als buuf.
Misschien maak ik van een mug een olifant maar, ‘beter voor niets naar de politie stappen, dan niets doen tot het te laat is,’ deed mij vandaag besluiten het te melden. Stuntelig en bevend stond ik een half uur later op het politiebureau mijn verhaal te doen. De agente zou het noteren en doorgeven aan de wijkagent. Deze zou contact met mij op nemen. Ik ben sceptisch, geloof niet dat het nut heeft, maar onder het motto: ‘baat het niet dan schaadt het niet,’ hoop ik dat ik eindelijk het goede heb gedaan.