Ik parkeer mijn fiets op het Stadserf in Breda en hoor ineens achter me “Ga je lang blijven?”. Een nors kijkende oudere vrouw ziet eruit of ze me elk moment met haar boodschappentas gaat slaan. Nou, stamel ik, ik ga een gemeenteraadsvergadering bijwonen dus het ligt eraan hoe lang die gaat duren. Wat volgt is een relaas over dat ze oud is, en nu moeilijker bij de fiets kan en dat mij dat vast niets kan schelen en dat ik haar daar mooi laat staan en hoe vervelend dat allemaal is.
Van de verbazing bijgekomen bedenk ik me dat niks beter werkt dan dit soort mensen te verstikken met aardigheid en dus roep dat het geeeeeen probleem is, ik met liefde en plezier die fiets ergens anders zet, ik wel kan zien hoe oud ze inderdaad is en dat ik het allemaal niet lastiger wil maken voor haar. Nog wat namompelend loopt ze voorovergebogen weg met haar boodschappentas.
Toch te hopen dat nog zes mensen hun fiets ervoor gaan zetten.
Nou staat deze ontmoeting echt niet op zich.
Ik ben al een keer aangereden in de supermarkt (Omdat ik maar had moeten zien dat zij er aan kwam en slechter ter been was. Waar is “excuseert u mij?” gebleven?), voor lucht aangezien in de rij bij de pinautomaat (Je gaat nog aan jezelf twijfelen ook; stond die er net ook al?), uitgescholden omdat ik zei dat die stoel bezet was (Hij was alleen maar even naar de wc! Een wiebelende trein alla, maar ik ga toch niet opstaan voor bejaarden op het terras?) nogmaals uitgescholden omdat ik “neee, niet doen” riep toen een bejaarde op een fiets wilde instarten zonder kijken en ik daar net met mijn mountainbike aan kwam en een botsing wilde voorkomen en deze week ben ik ook nog van mijn fiets gereden door een dikke oude dame in een scootmobiel. Het besje ging een hele tijd helemaal links op de weg rijden, en ik had niet door dat dit de aanloop was voor een snelle bocht naar rechts. Op zich niet erg, want op “sorry” had ik gewoon “geeftniethoor” gezegd. Maar ze reedt gewoon verder, met een korte blik achteruit alsof ze zojuist een dikke drol zag liggen.
Nu had ik vroeger een bijbaantje in de thuiszorg. Dan viel ik in voor hun vaste hulp die op vakantie was en mijn werkzaamheden bestonden vooral uit thee drinken (die ik eigenlijk niet lust, maar toch opdronk omdat het met zoveel liefde en een rollator gezet was) en koekjes eten.
En vaak wist ik het al bij binnenkomst.
De stand van de rimpels is de beste graadmeter.
Staan ze omhoog of hangen ze omlaag? Het is een gegarandeerde graadmeter voor een leven dat gevuld is met positiviteit of getekend door zorgen en negativiteit.
Let er zelf maar eens op. De eerst volgende keer dat je plaats in de rij wordt ingenomen door een lid van de Orde der Grijze Duiven. Als de rimpels omhoog staan heeft ze ongetwijfeld haar brilletje thuis laten liggen en je echt niet gezien, maar als de rimpels omlaag gaan… is het tijd haar te verstikken met aardigheid en een sarcastisch sausje. Succes.
Advertentie
Nieuwste topics
Onderwerpen
Alle categorieën
Nu online
Euridice- 16-10-11, 19:10Euridice- 17-10-11, 20:58Euridice- 20-10-11, 22:05moederjes- 08-11-11, 14:51Melding