Over wie anders kan deze column gaan dan over Anders Breivik, de gestoorde moordenaar uit Noorwegen. Zoals altijd heb ik me weer verbaasd over de media. Niet alleen deden zij precies wat Anders wou, namelijk zorgen voor een optimale verspreiding van zijn zieke gedachtegoed, maar ze lieten weer na om antwoord te geven op de vragen die volgens mij iedereen wil weten; hoe kan dit gebeuren en waarom greep niemand in?
Blijkbaar is het in Noorwegen, net zoals in Nederland, geen enkel probleem om aan een wapenvergunning en de bijbehorende wapens te komen. Ook bij de gek van Noorwegen waren er ouders; een onzichtbare moeder, die tot voor kort haar ruim 30 jarige zoon in huis had, en een onsympathieke vader in Frankrijk, die zijn zoon al sinds 1995 niet meer had gezien en toch vond dat hij alsnog afstand van de hele zaak kon nemen. Nee meneer, dat kun je niet.
Waar zou moeder zijn? Had Anders een baan? Collega’s? Vrienden? Hoe kon hij zijn boerderij betalen? Ik heb een aardige baan, maar een hele boerderij gaat mijn budget te boven. Vragen, vragen, vragen, maar geen antwoorden. En dat terwijl we toch overspoeld zijn door deskundigen en andere kletsmajoors die in de nieuwsuitzendingen weinig origineels te vertellen hadden. Er was er eentje die meende dat er sprake was van een oprukkende trend. Hoezo, paniekzaaien?
Nee, één gek maakt nog geen trend. Of je dit soort aanslagen kunt tegengaan, is maar zeer de vraag. Toch denk ik dat de directe omgeving van Anders iets had kunnen vermoeden, als er tenminste een directe omgeving was, die in hem geïnteresseerd was. Ik vrees echter dat niemand zich echt met hem bezighield. En dat is dan misschien gelijk de hoofdoorzaak. Dit was blijkbaar in zijn ogen de enige manier waarop iemand naar Anders zou luisteren. Hoe gek en hoe sneu kun je zijn?
Advertentie
Nieuwste topics
Onderwerpen
Alle categorieën
Nu online