Vrouwen power: De site voor vrouwen die weten wat ze willen
Het gezelligste forum van Nederland en België:  4163529 reacties in 35642 topics door 8300 leden - Net geregistreerd: J.Neerings - 12 maart 2010, 01:53:49
Welkom, Gast. Alsjeblieft inloggen of registreren.
De activerings e-mail gemist?

Login met gebruikersnaam, wachtwoord en sessielengte
Wist je dat...je je eigen recept in kan sturen voor het Recept van de dag?
 hosted by:
Betrouwbare hosting door Nxs Internet
in   Uitgebreid zoeken in het forum!
  Home HOME   Forum FORUM   Vrouwen links WEBGIDS Koop de leukste tijdschriften nu online bij VP!! KIOSK Leuke top40 lijstjes met muziek, films en meer... STEM! Persoonlijke foto albums van onze leden FOTO ALBUMS Spelletjes spelen SPELLETJES Chatrooms CHAT Vrouwenpower kalender Kalender Leden lijst Leden Inloggen Log in Registreer Registreren  

Community
Forum index
Account uitbreiden Tip van VrouwenPower!!
Eigen groep starten
Actieve topics

Lezen
Tijdschriften kopen Nieuw!!
Columns  Tip van VrouwenPower!!
Interviews
Weblogs
Onthullingen Nieuw!!
Recept van de dag
Daghoroscoop
Foto v/d maand
Garfield & Ziggy

Delen
Stuur een recept in
Columniste worden?

Handig
Download toolbar
Forum stats
Karma stats
Wie is online?
VP op je mobiel
VP print versie

Leuk!
Prijsvragen
Forum smilies
Forum banners Tip van VrouwenPower!!
Tekst smiley maken

Spelen
VP spelletjes
Zylom games Tip van VrouwenPower!!
Voetbal poule

Leden
VP meetings
In de spotlight
Ledenlijst
Sponsorleden
Vriendinnengroepen
Groepen beheer

Help
Nieuw op VP? Tip van VrouwenPower!!
Help forum
Veel gestelde vragen
Forum handleiding

Algemeen
Over VrouwenPower
Het VP team
Forum reglement
Gebruiksvoorwaarden
Promoot VP!
Contact opnemen

 Nieuw!!= nieuw    Tip van VrouwenPower!!= tip!


Advertentie
Shoutbox
 ik wil wel meedoen!
10 maart 2010, 15:23:30 door Bientje
 er is nog 1 plekje vrij in het VP-vragenspel! Wie doet er mee??
9 maart 2010, 11:10:25 door Cooperbazinneke
 poep dus zyggi
7 maart 2010, 15:55:01 door Cooperbaasje
 je stinkt Tongue
6 maart 2010, 21:14:44 door Mama van 1 bengeltje
 Drol laugh
6 maart 2010, 21:01:33 door Zyggi

Shout archief

Community stats

Wie zijn er nu op VP?
33 gasten, 0 leden

Naar de online lijst...
Jarig deze week (klik)

Forum statistieken:
Leden: 8300
Reacties: 4163529
Topics: 35642
Categorieën: 16
Aantal forums: 177
Meer statistieken...
De VrouwenPower Columns
De Kaasboer
Geplaatst 7 maart 2010, 17:27:53 door dharma1982

Hij was het type badboy. Nou moet ik eerlijk zeggen dat dat niet mijn type is voor in het dagelijks leven, maar badboys in de film (Colin Farrell, Johnny Depp…) daar zeg ik geen nee tegen.
Maar tegen deze jongen dus wel, badboys in het echt moet ik niet. Ze hebben niet voor niets “bad” voor hun “boy” staan. En trouwens deze jongen was niet eens knap, maar hij had iets. Iets fouts, iets lelijks wat toch leuk was, iets wat ineens een herinnering triggerde van heel lang geleden.

Ik was hem alweer vergeten: Michel.

De herinneringen aan hem overvallen mij als een tsunami, hoe zijn handen het plakjesapparaat bediende, hoe zijn scheve glimlach mij hartkloppingen bezorgde, hoe zijn litteken op zijn wang mijn vingers deed tintelen. Hoe graag had ik dat schort niet van zijn magere voetballijf gerukt, en mijn armen om zijn slanke wiegende heupen  geslagen. Mijn obsessie voor Michel kostte mijn moeder kapitalen… aan kaas.

Michel was kaasboer bij de Dirk van den Broek bij mij in de buurt. In eerste instantie stond ik verstijfd achter mijn moeder opgesteld, ik bedoel je bent een jaar of 16 en ziet ineens een godheid een pondje kaas wegen. Reden genoeg om vooral niet op te willen vallen.

Helaas was mijn moeder wel zo oplettend en onder zware aanmoedigingen van haar kant ging ik voortaan kaas kopen. Elke dag wel te verstaan. Ik geloof niet dat ze dat helemaal bedoelde toen ze zei dat ik ervoor moest zorgen dat ik hij niet meer om mij heen kon, maar ik lever nooit half werk af. Zo ook niet als het gaat om mannen, en zeker niet als het ging om Michel.

Terwijl mijn ouders op straat kaas uitdeelden, flirtte ik er op los. Wat begon met een stamelend: “pondje kaas, alsjeblieft”, werden voorzichtige aanrakingen van handen bij het aannemen van de kaas, knipogen van hem en alles verblindende glimlachen die van de kassa naar de kaasafdeling 10 meter verderop gingen. Hij kwam zelfs achter de balie vandaan om een praatje met mij te maken. Mijn tienerhormonen hadden het niet meer. Boodschappen doen kon niet “zomaar” meer, in goed overwogen outfits, tot in de puntjes opgemaakt en gekapt ging ik met opgeheven hoofd naar de Super. Waar mijn Michel mij een pondje kaas afsneed, in plakjes, want dat duurde langer.

Tot de dag dat Michel niet meer kwam werken. Één dag niet, één week niet, één maand niet…
Met opgezette en met wallen omringde ogen, verzamelde ik alle moed om te vragen waar Michel was.
Het nieuws was vernietigend: hij had ontslag genomen – zonder het mij te zeggen!- en werkte nu bij een kaasspecialist in Amstelveen.

Halsoverkop propte ik mijn moeder in de auto, en na een zoektocht van een paar uur, had ik mijn Michel weer gevonden. Maar in het donker van de nieuwe kaaswinkel, zag ik de lichte schrik in Michel’s ogen, bij mijn verschijning. We wisselden nummers uit en Michel bleek zo’n 10 jaar ouder dan ik.
En met de belofte om een keer samen wat te gaan drinken heb ik hem gedag gezegd om hem vervolgens nooit meer te zien.

En nu staat zijn look-a-like zomaar voor mij, op de vroege donderdagochtend in de trein. En denk ik met lichte schaamte terug aan Michel. Mijn broodje kaas smaakt naar melancholie vandaag.
11 reacties, reageerLees meer...
Sportmannen tot op het merg van hun botten
Geplaatst 3 maart 2010, 15:23:12 door PokeLon


Een nieuwe gastcolumn van mup!


Met een enkele korte opmerking weten we beiden dat onze avond goed gevuld zal zijn. ‘Sven vanavond he?’ zeg ik. We zijn niet zomaar sportliefhebbers, we zijn schaatsfanaten. Dat is net een ander slag volk. Wij schaatsfanaten onderling weten dat! We ademen het liefst de hele dag die frisse geur van dat ijs in. We zouden het liefst zelf dat zwart-oranje pak in kruipen, maar gezien de fysieke en mentale voorsprong die Sven op ons heeft, lijkt het beter dat hij de taak volbrengt.

Als Sven op die mooie dag binnen komt fietsen zien we het al. Zijn lichaamstaal spreekt boekdelen. Opperste concentratie, nu al, als hij alleen nog maar de Oval binnen komt. Zijn lijf staat strak om straks te exploderen. Man wat is dit toch een mooie dag. We weten allemaal wat er op het spel staat. Een gouden medaille. Maar wij weten ook al voor wie die medaille is bestemd.  Hij is de man. Hij gaat het maken. Natuurlijk is daar concurrentie, maar laten we nu eerlijk zijn. Wij hebben de schaatsmachine in huis.  Sven Kramer gaat het hier doen. Hij gaat goud winnen op de tien kilometer en wij mogen daar, dankbaar als we daar ook voor zijn, nu getuige van zijn.

De start. Een droomstart. Eerst dat ijs voelen Sven, eerst dat ijs voelen! Hij komt zichtbaar in zijn ritme. Dansend door die bochten, machtig lijf. We zien die stuurse blik en weten dat hij los is. Niet te stuiten, fysiek in topvorm. We hopen, denken en bidden dat hij ook geestelijk de druk aan kan. Maar die smeekbedes worden ook direct beantwoord. Sven versneld en doet dat zoals alleen hij dat kan. En langzaam gaat ook voor ons schaatsfanaten de spanning eraf. De Canadese tv brengt ‘het lijntje van Lee’ in beeld en wij weten dat Lee gezien is! Onze Sven rijdt de gouden koers en niets of niemand kan dat nog van hem af nemen. En in de fractie van een seconde dat elke Nederlander dit gedacht heeft, zien we allemaal dat dit onzin is!

De fanatieke coach coached en de fanatieke schaatser volgt. De binnenbaan uit. Nog enkele ronden te gaan. Sven zwaait naar buiten. Een prachtige slag, wat een genot om naar te kijken. Nog verder naar buiten, op weg naar die buitenbaan. Daar staat de coach met dat prachtige bericht op het whiteboard! ‘2,90’ verschil met Lee. Formidabel en van een grote klasse! Een wijzende hand. We zien Sven opeens een fractie van een seconde denken. Wat!? Dit moet niet! Sven moet niet denken, Sven moet gaan! Hij is een machine. Aanzetten en gaan met dat prachtige sportlijf! Een huppeltje net buiten beeld van de tv-kijker. Maar de massa in de Oval heeft het meteen gezien. Een huppeltje vlak voor de wissel. Geeft niks denkt de tv-kijker. Hij had genoeg voorsprong. Maar de schaatsfanaten in het stadion weten dan al dat dit desastreus is. Een foute hand beweging van de coach, een foute wissel van de schaatser. Beiden zijn sportmannen tot op het merg van hun botten. En niets ontziend slaat het noodlot toe. De kijker weet dat Sven straks zielsgelukkig zijn handen omhoog zal gooien en dept nu al de tranen van de wangen om wat komen gaat. Hij wordt gediskwalificeerd! En dat is zo zuur dat we nog dagen lang een wrange smaak in de mond zullen proeven. Een smaak die waarschijnlijk niets is vergeleken met het gal dat Sven en Gerard beiden ophoesten in de nadagen van de tien kilometerrace.




6 reacties, reageerLees meer...
Groot en Sterk
Geplaatst 23 februari 2010, 21:07:35 door Grace

Drie maanden geleden sta ik samen met baas B. tijdens een presentatie aan de bar.
   “Dit jaar geef ik geen kerstpakketten weg.”
   “Dat kan.” Ik knik een keer en haal mijn schouders op, want in deze tijden kan ik het mij goed voorstellen dat er érgens op bezuinigd moet worden. Daarnaast zit ik ook niet echt te wachten op een doos vol met spullen waar ik niets aan heb. Volgens mij heb ik de sardientjes van twee jaar geleden zelfs nog in de kast staan. Maar mijn reactie is duidelijk niet wat hij voor ogen had. Ik wacht het even af en na twee minuten steekt hij weer van wal.
  “Heb je je mail vandaag niet gecheckt?”
  “Na vier uur niet meer, nee. Hoezo?”
  “Oh.” Teleurgesteld kijkt B. naar de presentator op het podium die nog steeds met zijn toespraak bezig is. “Ik ga het toch vertellen!” In een poging om de spanning op te bouwen houdt hij even stil en kan hij zich nog net beheersen om een tromroffel te maken. “Als kerstpakket…..gaan jullie allemaal een weekend weg naar Scheveningen!"
Terwijl de informatie tot mij doordringt zie ik de volledige redactie alweer als een stel verzopen garnalen lallend over het strand baggeren. Onbewust graai ik even in mijn tas naar mijn telefoon en vraag ik mij af hoe ik dat aan Dennis moet vertellen.
  “Met je wederhelft!”
  “Oh! Ja, leuk! Echt hartstikke leuk!”

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Met een tas vol eten, drinken, badschuim en nieuwe lingerie gingen we op weg naar ons weekendje Scheveningen. Nou als dit niet romantisch zou worden..
Onze Tom wees ons feilloos de weg terwijl we samen meeblèrden op de gouwe ouwe van Michael.
Volgens Tom hadden we onze bestemming bereikt. De steigers rond het witte gebouw leken mij niet bedoeld voor nachtelijke serenades en twijfelend lopen we een rondje om het pand. Bij de voordeur wacht ons de verassing: Geachte gast, wegens de verbouwing hebben wij uw reservering verplaatst naar Hotel Dan weet je het wel. De kleine surprise mocht de pret niet drukken dus reden we vrolijk door naar het andere hotel.
  “Nee, mevrouw wij weten niets van een regeling.” De dame in kwestie maakte ook weinig aanstalten om zich wat verder te ontwikkelen op het gebied van organisatie en planning dus besloten we een uur later terug te komen om het met haar collega te bespreken. Met het verdwijnen van de koffie in mijn kopje steeg het gevoel van verontwaardiging met grote stappen. En in gedachten zag ik vriendin S. het toch al niet stabiele hotel compleet ondersteboven keren, wanneer hetzelfde scenario haar was overkomen.
  “We moeten hier wel iets van zeggen hoor.” Dennis knikt terwijl hij afgeleid wordt door het speculaasje wat onaangeroerd naast mijn kopje ligt. “En als ik het dadelijk niet doe, doe jij het dan?”
Hij knikt met het koekje in zijn mond.
  “… dan moet u maandag even een mailtje sturen.”
Vol ongeloof staar ik de vrouw achter de balie aan. “Dus wat u zegt is dat we beter terug naar huis toe kunnen gaan en het maandag met de manager op kunnen nemen?”
  “Ja.”
De blik op Dennis’ zijn gezicht weerspiegeld mijn gevoel en op dat moment gaat de knop om.
 
Met de sleutel van kamer 51 als een trofee stappen we in de lift. In gedachten loop ik het zojuist gevoerde gesprek na, beheerst en correct maar zeker onverbiddelijk ben ik op mijn strepen gaan staan en ook blijven staan! Dennis knijpt mij zachtjes in mijn arm.
  “Ik ben echt super trots op je!”

Danoontje powerrrrrrrr

12 reacties, reageerLees meer...

Meer columns


 Alle columns...



Contact | Disclaimer | Gebruiksvoorwaarden | Privacy | Forum reglement | VP logo's, links etc. | powered by NXS
© 2010 sprintweb